کسی که

                هر جا باشم و همیشه  

                         با من است

امسال هم مثل هر سال...

چادر٬ پتو ٬ مواد غذایی و کرایه کردن یه ماشین برای بردن زنبورها به کوهستان و باز هم آن اضطراب

 همیشگی "شب کوچ" . انگار خبر از یک  اتفاق بزرگی را به تو می خواهند بدهند . از خواب وخوراک

 می افتم . و تا زمانی که کاملا در کوهستان مستقر نشده ایم این اضطراب با منه . اضطرابی سخت

 و شیرین . مثل اضطراب خاطره انگیز ورود به جلسه امتحان . مثل اضطراب دوست داشتنی یه سفر

 توی دوران  بچگی .

ولی فردا صبح که خورشبد کم کم بیاد بالا همه چیز عالی میشه  یه آرامش قشنگ

و عجیب همه جا رو می گیره .

 فردا شب ٬ "شب کوچ " منه ٬ با زنبورای کوچولو و قشنگ .

فعلا تا دو ماه  نیستم . البته هر هفته شهر میام . ولی خیلی کم بتونم بیام  تو "نت" و به روز شم

یا براتون کامنت بزارم .شبا با یه صفحه مانیتور بزرگ و زیبا با لینک هایی که با ماه و ستاره ٬ تو اون دیده

میشه . با فرشته هایی مثل خودتون گل میگم و گل میشنوم ٬ فرشته هایی مثل خسرو ٬ بانوی اشک

پیاله٬ مهتاب ٬ عمو لی ٬ دکتر فومنی ٬آرش٬ شهاب٬ اکسیر ٬ ... و خیلی های دیگه٬

به یاد همتون هستم .

قربون همتون

اسی عسل 

با سلامی به گرمی حرارتی که

 تمامی "ذره" ها  و  " نقطه " های عالم

 در دل خود دارند .

دوستان ٬

 ... در دل هر انسان ٬ " نقطه ی گمشده ای "  است ٬ ........  آن نقطه خداست .

  تمامی عالم نیز نقطه ای بیش نیست  ٬  .............  آن  نقطه نیز خداست .

  و باز هر انسان ٬ خود  نقطه ای است بر صفحه ی زندگی ...

  و تمام  این نقطه ها ٬ .... در حول  "یک نقطه"  می چرخند .

...........

......

...

..

.

فقط به طور خلاصه:

این مثنوی در واقع یه جور چالش و گفتگو بین انسان و خداست .

و "نقطه" هم خیلی برداشتها ازش میشه کرد . که همش هم درسته  و در

اینجا مناسبت داره و در شرح  این مثنوی میشه ازش استفاده کرد .

نقطه در هندسه  شروع همه ی آن چیزی است که قراره اتفاق بیافته .

و در ریاضی و جبر هم "صفر "  همین نقش رو بازی می کنه .

هر عددی برا خودش یه قرینه داره مانند "یک" که هم مثبتش هست و هم منفی آن.

ولی تنها صفر هست که بی همتاست ، قرینه ای ندارد  ، و تمام اعداد از

صفر   متولد می شوند . این "صفر " یا همان "نقطه" در وسط قرار گرفته و با

 هر تپش خود٬  عالم امکان را به وجود می آورد . و در عین حال که "هیچ" است ٬

همه چیز هست . و این یاد آور همان بحث "عدم و وجود " است . که پشت و روی

 یک سکه هستند . و چه خوب با آن می توان " فنا "   که  آخرین مرحله از

 سیر و سلوک است را با آن شرح داد و فهمید . یعنی تا به فقر مطلق

 و هیچ نرسی و تا هنگامی که فکر کنی کسی هستی ٬ به  وصل نمی رسی.

برداشتی دیگر:

...اگر یادتان باشد "انفجار بزرگ" از یک "نقطه" شروع شده ٬ بسط پیدا کرده

 و تمام کاینات را بوجود آورده "انفجار بزرگ در حقیقت یک تپش کوچک از این نقطه هست .

در نهایت اگر نگاه کنیم  ،خواهیم دید در تمام گیتی از "بی نهایت کوچک "

تا "بی نهایت" بزرگ شکلی از چرخش ،ستایش و طواف را شاهدیم .

همه جا یک" نقطه" هست  که چیزی را در گرد آن به چرخش میبینیم .

  این" نقطه"  در ضمن همان یک "لحظه" ، یک " آن " یعنی زمانی کوتاه ٬ 

که کوتاهی آن قابل تصور نیست و در عین حال از "ازل" تا به "ابد"  را در بطن خود دارد .

و برای رهرو این زمان لحظه ای است که به روشن بینی می رسد.

لحظه ای است که اگر یک مرافبه ی موفق را تجربه کرده باشید آن را دیده اید .

همان لحظه ی "اکنون"  و   "حال"   است که ما را به آن رهنمون شده اند .

آن نقطه  ، همان  :

"اینک "

و 

  "اینجاست" .

   دوستان عزیز  ٬  مهربان  و  عاشق ...

 بخشهایی از یک مثنوی  را  که در حقیقت تکه هایی از وجود ناقابل

  و حقیرم هست ٬ تقدیمتان می کنم .

تمنا می کنم  آن را با تمامی عشق و حضوری که دارید بخوانید

تا " ان شا الله"  بتواند با تاثیری هر چه بیشتر ٬ گوشه ای از عشق ٬ ارادت و دینی  که

به شما دارم  را  ادا کند .

         تمامی وجودم با عشق تقدیمتان

   (( نقطه ی گمشده ))

  باز هم زمزمه از نای قلم می آید

  که صدای خوش پاهای قلم می آید

  این سخن ساده بود سخت نگیرد با تو

  سخت آماده بود ٬ سهل پذیرد ٬ تا تو  ...

  به ندایش دل خود راحت از این رنج کنی

 شاد بر شاخه دلت چون دل نارنج کنی

 به سر شاخه چو خورشید فروزان باشی

 "شجر الاخضر" موسی به بیابان باشی

من  که  از خوبترین  خـطّه ی  او  آمده ام

 چو  "مزُمل" به شب از سمت پتو آمده ام

 شاید امشب گره از پرده ی او باز کنم

 باز هم تن به تب از سمت پتو ناز کنم

  وه که  از سبز ترین سوی کسی آمده ام

 به هوای  "شب کوچ" و جرسی آمده ام 

 به من این رایحه از "سوره ی ریحان " دادند

 روح  از  پاکترین   " آیه ی باران "  دادند

 دیشب از شوق به صحرا ٬ به بیابان رفتم

  زیر   نور   مه  خود  با  تن  عریان   رفتم

  می دویدم که به یک  " لحظه ی لبریز " رسم

  که به یک چشمه و  یک ساعت سر ریز  رسم

  می دویدم که به یک  "نقطه ی آماده " رسم

 می دویدم که به یک "خط" ٬ که به یک "جاده" رسم

  تن  خو د را  به  تن  چشمه ی  مهتاب  زنم

  به عطش بر هوس  و بوسه   بی خواب  زنم

  ساعتی دیر شد و  "نقطه  و  خط" پاک شدند

 پاک  از  دفتر  آن  کودک  بی باک شدند

  آسمان  صاف  شد  و آینه ای  آبی  شد

  رُخم از شرم پریشان  شد سرخابی شد

 نعره ای از دل  شوریده  کشیدم  که خدا

  گل حسرت  ز  غم  این بار بچیدم  که  خدا

 رفت از کف سحر و نقطه ی مشکین چکنم ؟

 رفت آن خلوت و آن  لحظه ی شیرین چکنم ؟

 من که از شوق تو خود بی سر  و پا آوردم

 دست خالی ز چه رو پیش خودم بر گردم

 ای تو صد بار به خوابم  زده رنگ  از  رویا

 تو  بیا  باز  کن  این عقده ی  نا پیدا  را

 مثنوی پشتِ خَم  آورد  بیا یاری  کن

 کلمه  باز  کم  آورد  بیا  کاری  کن

  گفت یک دشت سخن  روز  شده ٬ روشن کن

  پُر  و  لبریز  دل  از   "حضرت  آویشن"  کن

  چشم  را سُرمه بزن ٬ تا نگه  آماده  شود

  صد چو آن نقطه چو  دُر  در نگهت زاده شود

  سوی  آلاله  برو  داغ دلت  تازه  از  آن

  پیش از آن دشت  شود زرد ٬ شود دازه خزان

  تو  مپندار که گم  شد  ز ِ  تو  آن  "خال"  منیر

  همه جا هست به دورت ٬ چه به بالا چه به زیر

  "نقطه ی گمشده"  تنها که نگین لب نیست

  اوست  آزاد  و  رها ٬ بسته به روز  و شب نیست

  عاقبت  دست  تو  بر  نقطه ی مشکین برسد

  تو "دعا"  کن همه  جا عاقبت  " آ مین" برسد

 گفتم این شوق به دل داشته ام "ور نه نبود

 این همه قول و غزل" در قلم و خط کبود

 لیک در لایه ی این شهر گرفتار شدم

 لایه ها زد به دل و زیر صد آوار شدم

  از   بد  حادثه   در  شهر   بدی   افتادم

  فرش  می خواستم  و  بر  نمدی  افتادم

 بی تو در غربت این شهر به من سخت گذشت

  آشتی  رفت و در این قهر به من سخت گذشت

  قهر لبخند در این چهره ی افسرده ی زرد

 قهر از عابر و همسایه در این کوچه ی سرد

 قهر از باغچه و شاخه گل یاس سفید

 قهر از همدم دیرینه ی خود در شب عید

 من به این قهر و به این کینه عداوت دارم

  به چنین شهر کجا دلخوش و عادت دارم ؟

  با خود این جمع به جنگ اند و تلاطم دارند

  همه در نوبه ی خود سوء تفاهم دارند

  هیچکس یار کسی نیست٬ همه در گیرند

  همه از نفرت هم در دل خود می میرند

  مردم اینجا نه که صورت همه در صورتکند

  همه در "خال" جهان گیر  تو در ظنّ و شک اند

 بس  که  با  مردمش  اینجا  به  هیاهو  بودم

 بس که در غربت این "کوچه"  و  این "کو" بودم

 صد گًز   از  رایحه ی خوب  شما  دور  شدم

  آری  آری  به خدا   و صله ی  ناجور  شدم

  آن  فراموشی  از  آن  رایحه  بدبختم  کرد

  این "سر و کله زدن" بی حس و سر سختم کرد

 در  "کم"   از  رایحه  و  روی  تو ام  درکم  کن

 در  "خم"  از با فته  گیسوی  توام  درکم  کن

 باز  درکم  کن  و  این بار  به من  خورده  مگیر

 جان خود خورده از این خسته ی افسرده مگیر

 نکن  ای یار  ملامت  که  به  تو  محتاجم

  نکن  از  "گندم"  دیگر  ز  خودت  اخراجم

 اینک  اینجایم  و  این  نقطه  مرا  میبینی

 من  دعا کرده ام  آیا  برسد  " آمین"  ی

 آه  ای  منتظر  ای رهرو  سرگشته  بگو

 باز  از آن دل  از  وسوسه  برگشته  بگو

 یک قدم مانده بیا ٬ خسته مشو ٬ گام دگر

 دست افشان و غزل خوان  تو بزن  جام دگر

 عاشق  لحظه ی  لبریز  توام  مست  بیا

 دوستت دارم و  ای دوست ٬تهی دست بیا

 طاقتم  بیشتر  از  طاقت  تو  طاق  شده

 دل من بیشتر  از  قلب تو مشتاق  شده

 نغمه  زن بر  سر  آن  نقطه  صدایت  نیکوست

حلقه  کن دست به گیسو که چه نیکو گیسوست

 گله  از  شهر  مکن  اینهمه  دلگیر   مباش

 دشمن  ظلمت  و  آن  کینه  و تزویر  مباش

 به  شب از سینه ی پر کینه تو شمشیر مزن 

 تو  چراغی  به  شب  آویز  به  آن  تیر  مزن !

 چو شرابی به دل خلق تو شور افکن باش

 به دل شب همه جا خوب تو نور افکن باش

 کام خود تلخ مکن ٬ ظائقه  را زهر مکن

جانم !  آن می دهمت ٬جان خودت قهر مکن !