سلام  به دوستان عزیز

 و جون جونی ام

...این عمو لی هم عجب دلبری ها می کنه .

 یه مدته حسابی آروم و قرار و از ما گرفته

آقا  "مهدی گل آرا "  از با صفا ترین برادران آذری زبان ما .

تو ی همین مدت کم چنان لطفهایی  کرده که حسابی

 شرمندش شدم و خواستم یه جور جبران کنم .

 شاعر جماعت هم اگه بخواد از کسی تشکر کنه

 آخرش اینه که یه شعر براش بگه  که گفته اند :

"برگ سبزی است تحفه ی درویش 

چه کند بی نوا ندارد بیش" 

مطلب دیگه این شعر کاملا جوششی بوده و هیچ آرایشی

 بعد از جوشش بروی آن  انجام نداده ام حتما ایرادهای زیادی

 در آن پیدا می کنید که برایم اصلا مهم نیست فقط هدفم اظهار

 ارادتی بوده که به عمو لی داشته ام  .

فکر کنید شبانی سر گشته دارد ذکر می گوید  که : 

 ای فدای تو همه بز های من 

ای به یادت هی هی  و هی های من

یه چیز عجیبیه که از بچگی تا به حال دوستایی که داشتم

 و عاشقشون شدم همه آذری بودند

"در حیرتم از چشم تو کان ترک سیه چشم

مست  است و چه مستی که ز هشیار نترسد"

یه کامنت برام گذاشت که یه بیت شعر توش بود . 

دو مصراعی که داخل گیومه گذاشتمش ؛

همون بیتی هست که " عمو جون برام نوشته .

 http://www.amoooly.blogfa.com/  

  آدرس وبلاگش هم اینه  حتما یه سر بزنید شاید شما هم

مریدش شدید ؛  مرید مرام و معرفتش .

عمو جون ،

 آرزوی شادی و موفقیت را

در زندگی برات دارم

 "عمو لی"

"تو  مرا  هم  هُبلی  هم  لاتی "

هم   زبور   من  و  هم  توراتی

دو سه جرعه ز مٍی ات کارم ساخت 

" که  چنین  گشته  ام  اینک  قاتی"

می کنم  کو چه ی  وبلاگ  تو  من

با   غزل   عربده   زن   الواتی

در  رهت  طفلم  و  دنبال  تو ام

می کنم  بازی  و  تاتی  تاتی

ای "عمو لی"  بده  بر  طفل  رهت

ز  کفت کشمش  و  شو کو لا تی

سخنانت   چو   زُ مرّ د   یاقوت

شده  صد سکّه ی  زر  قیراتی

تو  چو  نوری  به  دل  تاریکم

تو به پیش رهم  آن  مشکاتی

تو  بلندی  تو  متانت  داری

اورستی   تو  چو   آراراتی

نه به یکبار دلت نغمه ی عشق

زده  بَل چهچهه  زن کرّ اتی

نه که بودی به دلم چند صباح

تو به هر  لحظه  و  هر  آناتی

 باز  تبریز  شده  غرقه ی  نور

 "شمس تبریز"  منی  نالوطی 

 با عرض پوزش  از اساتید بزرگوار 

و عمو جون

اسماعیل

................

...........................

......................................

چه کســی گفت  که تو  قــهــر  کنــی؟

بــه  دل خــویشتــن ایـــن  زهـر کنی ؟

تــو چــه  کارت بـه سر و موی زنان؟

تــو چه  کارت  به  چنین  و  به  چنان؟

گــیــر  بــر  دخــتــرکــان   دادی  تــو؟

تــو  مــگــر  گــشــتــی  ارشـــادی  تو؟

این زمان  بت  هُبل  و لات کـــه نیست

هیچ  کس  نزد  رُخَش  مات  که نیست

ایــن  زمــان  بــت  شده  تفسیــر  غلط

شــده  بــت  اکــبــر  و تـکـبـیـرغـلــط

شده   ایمان  که   به   آن  خون  ریزند

خـون  خود  کــرخه  و  جیحون ریزند

شده  بت  " حقّ ام  و  هستی  تو خطا"

شــده   بت   تافــتــه ام  از تــو  جـــد ا

بـــت به  دانشــــکده  پــیـــدا  نـــشـــود

شده   بــیــمار  ،  بـــت   امـــا  نــشــود

هــیـچ   گالیله   خطا   کرد ؟   نکــرد !

جنــگ  بــا  خــلق  خدا  کرد ؟   نکرد !

هیچ  دانشکــــده  بت  ساخت ؟  نساخت !

هیــچ  بر  خلق  خدا  تاخــت  ؟  نتاخت !

دام  را  د ر بــــغـــــــل  دانـــه  ببیــــن

بــرو  در  کعبــه   تو   بتخــانه   ببیـــن

هــــر  زمــــانـــی  کـــه  پـیـمـبر آمـــد

بـــت  بـــه  یـــک  شیوه ی   دیــگـرآمد

نه  که  مشـــرک  ،  نه  که  کافر  بودند

هــمــه  اصــحـاب  پــــیــمــبــر  بــودند

بــه  هــم   آن  بـــی خــبــران جـنگیدند

بـــا  خــدایــی  کــه  نــمــی فـهـمـیـدنـد

هــمــه گــفــتــنـد خـدا بـا مـا هـســـــت

"بــت بود آنچه در این غــوغا هست"!

این  همه  جنگ  ، حسابی  که  نبود

جنگ ، جز  جنگ  صلیبی  که  نبود

ادّعــاشــان  همه  این  بوده  که  ما

هــمــه هــستیـــم پســر خــالـه خــدا

هـــمــه بــر لاف خـــدایـی بـودنـــد

ولــی  اســبــاب  جــدایــی  بــودنـد

ـــــــــــــــ

برو  این  بار  تو  با  دیپــلــمــاســی

کــه  در ایـن راه  بــه  جایی  برسی

بــرو  ایــن بــا ر ،  ولــی  داد  نـزن

خـــواهشــا ََ ایــن هــمــه فـریـاد نزن

تــو بگــو دعــوت ما زوری نیســت

این بهشتی است  که مجبوری نیست

"من الله توفیق"

 قربان همه ی شما

  ((اسماعیل))

 ...................

...............

........... 

از چه رفتید به دنبال هگل

خودشان چون خرکی مانده به گل

مقنعه رفته ز فرق سرتان

چو فروید آمده پیغمبرتان

روسری از سر زنها وا شد

آنچه در پرده شده پیدا شد

چهره ها ریمل و ماتیکی گشت

 خط ابرو به چه باریکی گشت

دیده ام در ونک و تهرانسر

دختری با صد و ده دوست پسر

بامتان دیش و رسیور دارد

مثل اینکه تنتان می خارد

این چه وضع و چه بساط است مگر !

دوره و نوبت ما آمده سر؟

آمریکا که شده دزد جهان

شده ایمان و شده قبله تان

نیست در شان شما اُف دارد

واقعا جای تاسف دارد !

خوب شد شوروی از هم پاشید

کمون یک وری از هم پاشید

ورنه کارم سخت می شد به جهان

امّتم بدبخت می شد به جهان

ایّهاالنّاس شما بی خبرید

باز در بتکده ها بی تبرید!

به من این گوش کنید اهل بلاد

به شما واجبه سالی یه جهاد!

جنگ با مشرک و کافر بکنید

کارشان را همه یکسر بکنید

****

 هر چه فریاد زدم کس نشنید

مُعجزم را کسی انگار ندید

همه مشغول هوای خودشان

همه سرگرم خدای خودشان

دل شکستند ز ِ من بی دینان

عرش لرزید  ز ِ ننگ اینان

باز رفتم به دل کوه خودم

با غم و غصّه و اندوه خودم

***

ناله کردم که خدا مردم تو

غول بی شاخ و سُم و بی دُم تو

همه در حالت فسق اند و فجور

همه گنگ اند و کرند و همه کور

عاشق حُجت و آیت نیستند

نیستند " ذوب ولایت " نیستند

حوصله جوش زد و آمده سر

نتوانم  !  پدرم  آمده  در

من که فولاد و از آهن نیستم

این تو  و  مردم  تو  من نیستم !

***

وحی آمد که نگفتم تو برو

باز بازی کن و در نقش  زورو

به خشونت نتوان بت بشکست

تبر و تیشه که خیلی  د ِ مُده است

از چه با خلق تو درگیر شدی

تو چرا  این همه  جو گیر شدی ؟

از چه اظهار تاسّف کردی ؟

از چه با توده تصادف کردی ؟

چه کسی گفت برو داد بزن ؟

به سر نیچه تو فریاد بزن ؟

چه کسی گفت فروید منحرف است؟

نه چنین !  او ز ِ گنه منصرف است

حرف او خوب نمی فهمیدند

حرف مطلوب نمی فهمیدند

علم یک عالمه اختر دارد

 فکر و یک ایده ی بهتر دارد

ادامه دارد