دوشنبه 9 دی1387
هزار قطره عطش (عجب چه جشن غریبی به کربلا برپاست !)
شاید این مثنوی در نوع خود با تمام اشعاری که تا به حال به مناسبت عاشورا گفته شده است و خوانده اید متفاوت باشد .فقط خواهشم این است که حوصله کنید و آن را تا به آخر بخوانید . برای دوستانی که کم حوصله تر هستند بعضی ابیات را رنگی نموده ام . چند بیت آن را همین جا می نویسم .
....................
..... عزا نباشد و بنگــر کــه جشــن چـلچـلـه هاست
عـجب ! چه جـشن غریبـی به کربلا برپاسـت !
اگــر ز ِ سـؤء تفــاهــم نمــی هرا سیـــد م
بــه جشــن کــربُبـَـلا تـا بــه صـــور رقصیدم
وجــب ، وجـــب شـده زرّین زمین ز کرببلا
زمان ، زمان ، چه دل انگیز روز عاشورا
چــو "مــا رَأیــتُ و الا جمیــل" در گــوشــم
چرا به تن چــو کلاغــان سیــاه می پـوشم ؟
بیا بــر آیــنه ، بــر روی مـــاه ، خـنده کــنیم
هــزار زهــره ی زهــرا دوباره زنده کـنیــم
" هزار قطره عطش "
خیال می کنم امشب به سایه های سفید
کسی درون سفیدی ، سفـید می رقصیـد
کسی که آیـنه ای از نگاه و گیسـو بود
به قلب شیشه ی فانوس ماه سو سو بود
خیال می کنم امشب خدا خیال کند
خدا کند که کویر از خدا سؤال کند
از آسمان چه سروری دوباره می ریزد
خیال می کنم امشب ستاره می ریزد
**********
قسم به آتش و اشک و قسم به آه امشب
که هم قسم شده ام با کویر و ماه امـشب
تو را به نای بلندت حکایتی دیگر
از این فراق و جدایی شکایتی دیگر
تو را به غربت این کاروان و جاده قسم
در این کویر دعا کن به صفر ساده رسم
مرا ببین ، که تو را دیده ام ، تماشا کن
مرا ز غربت گلدان بچین و احیاء کن
غزل ، ستاره و خلوت ، کویر و ماسه ، بلور
که کافرانه وزد این غزل در این شب شور
بیا که لحظه به لحظه به خواب می ریسم
قسم به ماسه و صحرا سراب می لیسم
عطش عطش هوسم ، چشمه ی گناهت کو ؟
به بی کرانه کویرت یگانه چاهت کو ؟
به پینه پینه ی دستم چروک چشمانم
نه منتظر به غدیرم نه ابر و بارانم
که از کویر تو این چاک چاک ما را بس!
کویر من تو به جایی هلاک ما را بس!
به هر تپش تو شروعی ، تو قلب کانونی
یگانه جاری هستی ، یگانه کارونی
تو را ترانه ی هستی خطاب می بینم
به بار عام تو عالم مجاب می بینم
**********
شبی که خط مدیدی در آسمانت بود
طلایه دار جدیدی بر آستانت بود
و آسمان قطراتی جدید می نوشید
زمین به طرز عجیبی سفید می پوشید
زمین به وسعت ابری برابر ابری شد
بر آسمان ز کویرت شهید جاری شد
ترانه خوان به کف ساغر از بلا می گفت
ز ِ پای کوب کروبیّ کربلا می گفت
ز هفت تا دو، صغیر و ز هفت، تا دو کبیر
ز هفت تا دو ، دو آیینه ضرب در تکبیر
**********
خیال می کنم از پشت واژه ها مقصود
طلوع کرده و تابیده مثنوی بر دود
به ظلمتی که چو بختک فتاده دود آسا
بگو تو دار شفایی ز مشهد عیسی
ببین که غربت عیسی به ارتفاع صلیب
سروده نغمه ی باران ز آیه های غریب
تو را به غربت گلهای در بلا سوگند
تو را به خون صلیبی نینوا سوگند
ببار بر من و بر ماسه های داغ کویر
"هزار قطره عطش" کوچه کوچه باغ کویر
**********
من این حماسه ی صحرا چرا نمی فهمم ؟
"هزار قطره عطش" را چرا نمی فهمم ؟
تو ای زمانه به دوران چگونه یک روزی ؟
تو قطره قطره به دریا چگونه پیروزی ؟
بگو تبار تبر را چگونه بخشیدی ؟
هزار تیغ و سپر را چگونه بخشیدی ؟
تو را به گرگ خشونت برادران حسود
تو امن و گندم و راحت به روزگار کبود
تو رابه کوچه و بازار سنگ و خاکستر
تو مهربان و عیادت مریض در بستر
دلم به حال تبار تبر چه می سوزد !
به حال تیغ و درفش و سپرچه می سوزد !
**********
خیال می کنم این دل که سخت لرزید ه است
غزاله دختر صحرا سه ساله را دید ه است
سؤال می کنم از دل که خوب می جوشی ؟
ز چشم زهره ی زهرا دوباره می نوشی ؟
دل از پیــاله ی چـشمـان او دلاور شد
جهان ز چشمه ی شهلای او منوّر شد
**********
خیال می کنم این واقعه که نامش رفت
فغان و مویه و مرثیه شد پیامش رفت
از آن درخت و از آن میوه کال آوردیم
بـه ابـتذال کشـیدیم و قـال آوردیـم
به ابتذال کشیدیم انقلاب حسین !
حلیم و قیمه و نذری پیام ناب حسین !
حکایت علم و مشک مو به مو گفتیم
به جای مشق عطش هی عمو عمو گفتیم !!!
به سینه مشت زدیم و به پشت خود زنجیر
چه بوده حاصل ما از حماسه ، جز تخدیر؟
بمیرد اهرمنی کز حماسه افیون ساخت
هزار سال سیه این خرافه جا انداخت
بمیرد اهرمنی کز خرافه دود آورد
قداره و قمه بر فرق ما فرود آورد
هلاک گردد و این سایه ها سفید آید
کسی برقصد و این خانه بوی عید آید
که کل یوم چراغان ز روز عاشورا
که کل عرض همه پای کوب کرببلا
**********
من این عزا به چراغان چرا نمی فهمم ؟
عَلَم ، کــُُتـَل ، به خیابان چرا نمی فهمم ؟
نگاه می کنم این مویه ها چه بی معنی است!
مگر جهان ز ِ زُلال سلاله ها خالی است ؟
چه جای گریه به خورشید و ماه و ناهید است
پرنده مردنی اما عروج جاوید است
گمان مبر که از این گریه داد می گردد
قسم که دشمن دیرینه شاد می گردد
**********
بــه هــر کجـا که نگه می کــنم عـزاداری اسـت !
چه رسم و این چه غلط ،این چه دین نگهداری است ؟
عزا نباشد و بنگــر کــه جشــن چـلچـلـه هاست
عـجب ! چه جـشن غریبـی به کربلا برپاسـت !
اگــر ز ِ سـؤء تفــاهــم نمــی هرا سیـــد م
بــه جشــن کــربُبـَـلا تـا بــه صـــور رقصیدم
وجــب ، وجـــب شـده زرّین زمین ز کرببلا
زمان ، زمان ، چه دل انگیز روز عاشورا
چــو "مــا رَأیــتُ و الا جمیــل" در گــوشــم
چرا به تن چــو کلاغــان سیــاه می پـوشم ؟
بیا بــر آیــنه ، بــر روی مـــاه ، خـنده کــنیم
هــزار زهــره ی زهــرا دوباره زنده کـنیــم
بیــا کـه خــنده کنیـــم "ایـُها الـــمّد ثــّر ، قـــُم ! "
"فـــانــذروا و ثــیابـک فــَـطـَهّــر" ای مــردم !
بیا تو بشنو از آن لب به جای این فــریــاد
کــه " الحیــاةُ عــقیده " کــه " الحیاة ُ جهاد "
**********
بیــا کـه جـور دگـر بـر عـطش نگاه کنیم
مبـاد بـار دگــر بــــر حمــاســه آه کـــنیـــم
مثال می زنم از غنچه ی به خون غلطان
همان که پر زد و شد از کف پدر پرّان
چو تیر اهرمنش آن گلوی گل بوسید
هــزار غنچه بــه لبــهای باغبان خندید
لبـــش بـــه شـــکوه و نالــه گشوده کی شد بــاز؟
قــَد َش ز ِکــوچـــک پرّان خـَموده کی شد باز؟
بر آســمان کــف دســـت خضـــاب بالا برد
ز ِ قطـــره قطـــره ی یاقـــوت تـــر تمنــّا برد
بـــر آسمان قــطراتـــی جدید رقصـــان کـــرد
هـــزار قطره عــطش را چو دُر به دامان کرد
وَ ارمـــغـــان عـجیبــی بر آسمــان داد او
وَ خطّ ِ سُـرخ ِ مــدیدی بــر ایــن زمان داد او
وَ آسـمان و زمین قطره قطره پُر نـَم شد
وَ مرگ تا به کمر در برا برش خم شد !!!
التماس دعا
